Duży Biust - forum biuściastych

Miałam ten sam dylemat. Ze wybierając rodzinę i dając tylko to co mogę, odbieram im szansę na pralkę, itp.
Myślę, że jeśli chce się coś zrobić samemu, to warto wybrać rodzinę, której oczekiwania możemy spełnić.
A jeśli ktoś potrzebuje sprzętu większej wartości, to może spróbować skrzyknąć znajomych, zrobić zrzutkę w pracy...?

Aicha napisał(a):

vihma napisał(a):

Myślę, że jeśli chce się coś zrobić samemu, to warto wybrać rodzinę, której oczekiwania możemy spełnić.

jestem tego samego zdania, zajrzałam na stronę swojego okręgu Szlachetnej Paczki i rodziny biorące udział w akcji mają skromne wymagania - odzież, żywność, pieluszki dla małego dziecka (także przeciętna osoba, czy mała grupka może je spełnić). Jedna rodzina prosi tylko o kuchenkę.

A tak ogólnie, to negatywnie podchodzę do pomocy w postaci darów, pieniędzy. Często pomagając w ten sposób, możemy ludziom zaszkodzić - po co ktoś się ma starać, zmieniać (tutaj mam głównie na myśli rodziny patologiczne, gdzie np. osoba nie ma pracy z powodu choroby alkoholowej), skoro dostanie z MOPSU czy innej organizacji jedzenie, odzież, zasiłek. Czasami trzeba dotknąć dna, żeby się od niego odbić.

Tak w ogólności, to ja też podchodzę z dużą rezerwą do takich "darów i pomocy". Rozumiem żywność, słodycze, zabawki dla dzieciaków, ale już kuchenki czy pralki
Sama się mogę wpisać na taką listę, że chciałabym od Św. Mikołaja nową lodówkę, a może i samochód... I nie są to wygórowane życzenia, bo lodówka mi niezbędna, co się rozumie samo przez się, a samochód służy zarobkowaniu...
Z praktyki znam przypadki rodzin korzystających z pomocy MOPS, gdzie pracowników socjalnych dziwiło duże zapotrzebowanie na ubrania, tak dla dorosłych jak i dzieciaków. Co się okazało, otóż zagadnięta o to przy najbliższej wizycie mamuśka oświadczyła, że "no jak to, ciuchy są za friko, a za proszek do prania, to ona musi zapłacić!". Mnie ręce opadają.
Edit:
Więc rzeczy brudne zaradna i oszczędna kobicina wyrzucała do śmieci...

Ostatnio edytowany przez wiedźma (20-11-2011 12:38:20)

Może niesłusznie, ale często jestem bardzo negatywnie nastawiona jak czytam o rodzinie z 8 dzieci, czy biednej samotnie wychowującej mamie 5 drobiazgów. Niestety, myslę stereotypami i dla mnie takie rodziny to z reguły patologia, albo totalna bezmyślnośc, naiwność i niedojrzałośc osób, które takie rodziny... tworzą? Raczej produkują. 
Sama mam w rodzinie przykład wujostwa z 8 dzieci, gdzie podejście "należy nam się" jest oczywistym jak i wydziwianie na to, co się dostaje od krewnych i znajomych "od MOPSu i tak lepsze rzeczy mamy."
Oczywiście, wiem, że są wyjątki, ale to niestety, chyba rzadkość.

Dlatego byłabym skłonna pomóc osobie starszej, lub ludziom z kalectwem własnym, lub w rodzinie.

Na razie znalazłam taką osobę w miejscowości moich rodziców, ale tu nie będę w stanie dowieżc paczkii w 2gi tydzień grudnia. W moim mieście typowe przykłady to liczne rodziny pootrzebujące pralek, lodówek, łóżek, biurek itp.

Ostatnio edytowany przez MargoBe (20-11-2011 13:41:50)

Ludzie to naprawdę mają oczekiwania... Zamiast poprosić o zapasy jedzenia czy ubrania, a na pralkę sobie odłożyć to nie, łatwiej napisać na kartce i czekać.
W mojej parafii organizowana jest jakaś taka świąteczna akcja dla biednych dzieci - losuje się imię i wiek dziecka i szykuje się dla niego prezent pod choinkę. Może coś takiego by Ci odpowiadało?

MargoBe napisał(a):

fraiselette napisał(a):

Ludzie to naprawdę mają oczekiwania... Zamiast poprosić o zapasy jedzenia czy ubrania, a na pralkę sobie odłożyć to nie, łatwiej napisać na kartce i czekać.
W mojej parafii organizowana jest jakaś taka świąteczna akcja dla biednych dzieci - losuje się imię i wiek dziecka i szykuje się dla niego prezent pod choinkę. Może coś takiego by Ci odpowiadało?

Fajna idea ;-) Rozejrzę się - może i u nas w parafiach są takie akcje.

O! I to jest rozwiązanie

Jestem przeciwna pomocy dzieciom z rodzin z alkoholikiem oni wszystko przepiją. Znam to z autopsji. Mieszkając na Bałutach w Łodzi, znam takie obrazki: Alkoholik sprzedaje żarcie, piórniki, kredki za ułamek ceny żeby chociaż na wino starczyło. Dzieci w takich rodzinach powinni odbierać, to by im najbardziej pomogło. Zero pomocy dla patologii. A czemu dzieci nie pracują? Pamiętam kłótnię sąsiadki z 19 letnim synem który chciał iść do pracy, ona mu kategorycznie zabroniła bo jej zasiłek zabiorą. Dzieci z takich rodzin w 99 % idą w tą menelnie to smutne ale prawdziwe. Nie mają zresztą gdzie iść bez wykształcenia i motywacji. A alkoholik póki nie dotknie dna to się nie odbije. Sama jestem DDA więc problem znam z bliska.


A apropo pomocy ja zbieram nakrętki (np. takie od napojów) przez cały rok dla chorych dzieci. Np teraz zbieramy na pionizator . Warto poszukać takich akcji u siebie w okolicy.

Ostatnio edytowany przez jolkaaaaa (21-11-2011 08:06:23)

Aicha napisał(a):

jolkaaaaa napisał(a):

Pamiętam kłótnię sąsiadki z 19 letnim synem który chciał iść do pracy, ona mu kategorycznie zabroniła bo jej zasiłek zabiorą.

i to jest paranoja, nieprawidłowy system pomocy powoduje chore myślenie. Po co pracować, skoro można nie pracując otrzymywać pieniądze.
Moja koleżanka pracowała przez pewien czas w MOPsie, były tam organizowane bezpłatne szkolenia i kursy dla młodzieży, wystarczyło wziąć w nich udział a potem miało się zagwarantowany płatny staż z UE. W ogóle nie było chętnych!

Czytając opisy rodzin wielodzietnych żyjących w skrajnej biedzie dochodzę do wniosku, że patologia to nie tylko choroba alkoholowa, przemoc w rodzinie. Normalny człowiek, który nie ma za co wyżywić rodziny robi wszystko, aby ten stan zmienić, a nie robi kolejne dziecko

On robi kolejne dziecko, bo dostanie na to dziecko pieniądze od państwa. Tylko, że te dzieci będą powielać zachowania rodziców i ich też kiedyś będzie utrzymywać państwo.

Edit: ta moja parafialna akcja to na Św. Mikołaja była, przepraszam za wprowadzenie w błąd.

Albo są głębokiej wiary Katolikami i w pościel nie można, uciechy nie ma - trza tylko płodzić potomstwo!

Aicha napisał(a):

ale katolicy mogą stosować NPR

tylko NPR bywa zawodne, jak wszystko

Ja się nie dziwie, że ludzie proszą o pralkę czy kuchenkę. To duży wydatek, a jaka pomoc w codziennym życiu. Oszczędzanie na to to pewnie dla wielodzietnej rodziny miesiące czekania. Czy dorosłe dzieci nie mogą pracować? Może mogą, ale może studiują dziennie na razie i nie mogą tego pogodzić...?

To są święta, dlaczego ne zrobić zrzuty na prezent dla kogoś?

Doprowadzają mnie tylko do szału ludzie, którzy wyciągają rękę ot tak po pieniądze. "Daj pan 50 groszy". Cholera, ja wole, żeby mi chociaż w sklepie wózek odprowadził, zaproponował mycie szyby w uacie, czy cokolwiek.

Jeśli taki dziad może wyciągać pustą łapę po kasę, stercząc na mrozie po kilka godzin, to równie dobrze może uczciwie tę łapę z ulotkami wyciągać, czy cokolwiek.

vihma napisał(a):

Doprowadzają mnie tylko do szału ludzie, którzy wyciągają rękę ot tak po pieniądze. "Daj pan 50 groszy". Cholera, ja wole, żeby mi chociaż w sklepie wózek odprowadził, zaproponował mycie szyby w uacie, czy cokolwiek.

Jeśli taki dziad może wyciągać pustą łapę po kasę, stercząc na mrozie po kilka godzin, to równie dobrze może uczciwie tę łapę z ulotkami wyciągać, czy cokolwiek.

Święta prawda. Niejeden raz w rozmowie ze szwagrem (policjant) schodziło się na temat żebrania - wiecie, ile tacy potrafią uzyskać? Kiedyś zwinęli jednego spod galerii handlowej (skasowali mu do zera kubeczek czy co tam miał), a za jakieś 2 godziny od wypuszczenia znów go zabrali. Miał ponad 300zł. Nieźle, co? Ponad stówa na godzinę. W zwykły dzień przy średniej ilości ludzi.
Mąż kiedyś opowiadał, jak przyszedł młody chłopak do nich do pracy po prośbie, szef zaproponował, że da mu 10zł za pozamiatanie chodniczka przed wejściem. I co? I nie chciał, jeszcze człowieka zwyzywał. Ja osobiście bym zamiotła - 10zł piechotą nie chodzi, a chodnika może jest 2 metry.

Jeśłi mam pomóc, to: daję 1% podatku na jakąś organizację, wpłacam na WOŚP, dokładam się do zbiórek prowadzonych w szkole na rzecz konkretnych osób (zwykle też się odbywają przez fundacje albo stowarzyszenia). Nakrętki tez zbieram . Prywatnym potrzebującym czy "potrzebującym" kasy czy rzeczy nie daję, nacięłam się na różnych cwaniaczków - włącznie z tym, że sprzedawali moje rzeczy np w ciucholandzie (charakterystyczne ubrania miałam, malowane własnoręcznie - oddałam głupia "dla dzieci").
Jedyną pomoc rzeczową, jaką całą rodzina prowadzimy, to wspomaganie naszego ostrołęckiego Domu Dziecka. Siostra odbywała tam praktyki, teraz chodzi na wolontariat, zna dzieci, dyrekcję, wychowawców. Wie, co z darowanymi przedmiotami się dzieje i jak są wykorzystane, więc po prostu na pewniaka tam zawozimy wszystko, co mamy do oddania. Część z tych dzieci uczy się u mnie w szkole, część w szkole siostrzenicy, więc widzimy np ubrania na nich . Kiedyś porobiłam dziewczynkom trochę bizuterii - nic specjalnego, takie drobiazgi kolorowe - siostra opowiadała, jak się mało nie popłakała przy rozdawaniu, bo te dzieci nie mają pieniędzy na "zbyteczne pierdoły". A ja się osobiście poryczałam w domu po usłyszeniu, że jedna z dziewczynek usprawiedliwiała się siostrze, że nie nosi bransoletki, bo dała w prezencie komuś z bliskich, bo nie miała za co kupić innego (z kieszonkowego 28zł miesięcznie wydała na jedną bluzkę i zostało dziecku 2zł...). Im nie szkoda dać, bo spożytkują i będą szanować te rzeczy.

W sumie to ciężko jest na 100% stwierdzić, komu pomoc jest potrzebna, jak zweryfikować każdego jednego proszącego?

A teraz humorystycznie.
Opowiadał mi ktos kiedyś (nie pamiętam szczegółów), że gość dał do gazety ogłoszenie w stylu: jestem zwykłym człowiekiem, zdrowym, sprawnym,  przeciętnie zarabiam. Marzy mi się samochód, jeśli ktoś chce pomóc mi go kupic, to prosze o datki na konto...
I wiecie, że uzbierał? Ludzie wpłacali, podobno komentowali, że jak jest szczery to dają.

Jeszcze wałkując temat życzeń o pralkę czy kuchenkę, to przecież przeciętny egzemplarz (nie jakiś wypasiony) nie kosztuje majątku, a i tak wszystkie prawie większe sklepy organizują sprzedaż ratalną z systemem "zero procent". Czyli średnia kuchenka pi razy drzwi - 600,00 zł, to jest 10 rat po 60 zł.
Jedyny wymóg, to stała praca. Pewnie, żaden alkoholiczek tego nie przejdzie,ale wystarczy chcieć, nie jest szczególnie trudno znaleźć stałą pracę, bądź i terminową, choć może nie jakoś szczególnie dobrze płatną, na okres dłuższy niż przewidywany okres kredytowania.

Nakrętki też zbieramy, grupowo.

Regularnie przekazuję 1% na zbożny cel.

Co więcej jak stuka mi ktoś do drzwi i prosi o coś do zjedzenia, to zawsze się własnym zaopatrzeniem dzielę.

Ale pieniędzy też nikomu nie daję, tak dla zasady.