Duży Biust - forum biuściastych

Miodziunio piesełek
A jak imię dobrane - Herkules 1,7

Madeleine napisał(a):

Koto-pies

A co ma z kota?

To ja dorzucam mojego śpiocho-stanikowego kota
Tutaj śpi na gorsecie i staniku La Senzy

Ostatnio edytowany przez argit (17-09-2009 17:38:57)

Skoro sie zwierzakowo zrobiło, to dorzucam też.
Na początek mój poprzedni, ukochany prawie boksio Max, ponad 5 lat temu musieliśmy go uśpić, chłoniak w zaawansowanym stadium, nie mogłam patrzeć, jak on się męczy, lał się przez ręce już. W dniu mojej obrony na podyplomówce - to była niedziela - wieczorem zapadła decyzja i dzwoniliśmy do naszego weta. M był z psem, mnie nie dali i chyba dobrze, czekałam pod drzwiami w lecznicy...
Straszne to było, ale drugi raz zrobilibyśmy to samo, bo Przyjaciel nie zasłużył na umieranie w cierpieniu.
Oba zdjęcia już z czasów choroby, mozna zauważyc spore guzy na szyi i Maksia chudość... Inne zdjęcia razem s poprzednim kompem poooszły...

Ostatnio edytowany przez sybla1 (17-09-2009 18:30:34)

Calia - gekuś cuuudny
A to nasza obecna zwierzakowa rodzinka: Czarny Cyrus kocur łazęga siostry, w domu się pojawia przelotem, na pogłaskanie i żarcie. Zdjęcie pt - tu będę leżal, az mnie podleją i urosnę... Drugi kocio to Chocco, pers z adopcji, aktualnie mi wcięło zdjęcia, ale już go gdzies wstawiałam. Haszczak Ramzaj, też siostry - przystojniak, nieprawdaż? I się umie ułożyć do snu niebanalnie I moje obecne paskudne słoneczko czyli Haki

Ostatnio edytowany przez sybla1 (17-09-2009 18:48:36)

sybla1 napisał(a):

Skoro sie zwierzakowo zrobiło, to dorzucam też.
Na początek mój poprzedni, ukochany prawie boksio Max, ponad 5 lat temu musieliśmy go uśpić, chłoniak w zaawansowanym stadium, nie mogłam patrzeć, jak on się męczy, lał się przez ręce już. W dniu mojej obrony na podyplomówce - to była niedziela - wieczorem zapadła decyzja i dzwoniliśmy do naszego weta. M był z psem, mnie nie dali i chyba dobrze, czekałam pod drzwiami w lecznicy...
Straszne to było, ale drugi raz zrobilibyśmy to samo, bo Przyjaciel nie zasłużył na umieranie w cierpieniu.
Oba zdjęcia już z czasów choroby, mozna zauważyc spore guzy na szyi i Maksia chudość... Inne zdjęcia razem s poprzednim kompem poooszły...

Piękny Twój Maksio Sylwio. I masz rację, żaden zwierzak nie zasłużył na ból i cierpienia. Są naszymi najlepszymi towarzyszami i kochają bezwarunkowo.


Jak czytam o takich dramatach to jakby imadło ściskało mi serce... ;(
Chłoniak pokonał też mojego pierwszego kociaka- Nikodema. Czarn-białą popaćkaną krówkę. Był kochanym i wrednym  towarzyszem Lizy (ależ jej nadokuczał jak był mały, oczywiście wszystko w zabawie, że też mu na takie harce pozwalała:rolleyes: ). Przeżył zaledwie 8 lat, jak na kota to mało... Nowotwór pokonał tez naszego pierwszego psa ...
Nigdy nie zrozumiem dlaczego akurat te nasze kochane stworzenia trafia... Co one komu zawiniły, że muszą cierpieć ;(

Sybla ale Twoja gromadka jest pocieszna Zdjęcia kota w wiaderku czekającego na podlanie wymiata


Kici sierściula wygląda jakby na coś intensywnie polowała

Ostatnio edytowany przez madee (17-09-2009 18:53:33)

A wiecie, mnie się trafiają same rude psy
Zaraz po ślubie mieliśmy jamnika "od Ruskich z targu" - też rudego, stali handlarze zimą i ta biedota siedziała w błocie i śniegu pod nogami. Za flaszkę kupiłam - nie mam zdjęć niestety w kompie, muszę poszukać i zeskanować. Drops żył 4 lata, zmarł na marskośc wątroby - powikłania po przewożeniu przez granicę szczeniaków pojonych wódką... ale jakbym wiedziała, to i tak bym go wzięła.
Jak Maksia braliśmy, to był zupełny przypadek - szukałam średniaka, kundelka. Ale jak mnie trzecia obca osoba z kolei w tym samym dniu zapytała, czy nie chcę boksera - no to już chciałam . No i były same rude. No to co - no się zabrało do domu
W trakcie jakoś zachorowałam na bullteriera, ale trochę się obawialam, czy dam radę. I było prawie 13 lat przygotowań, zbierania info o rasie, rozmów z posiadaczami. Również osobistych spotkań z cudnym i ogromnym pręgusem znajomej. A po stracie Maxa mieliśmy dłuższy czas nie brać psa, odetchnąc... Taaaa... wytrzymałam 2 tygodnie. Jak zaczynałam prawie chodzić po ścianach, to sie facet sam porozpytywał o hodowle. Mieliśmy jechać do Kielc - bagatela . A tu sie okazało, że 10 minut samochodem jest domowa hodowla i są szczeniaki! Koniecznie chciałam psa. W miocie były 3 szczeniaki - 2 pręgowane suczki i piesek - RUDY! No a jaki miałby być inny??? Dlatego na metryczce mu się dostało Red Haker

a właśnie - podzielcie się, jak nazywacie swoje zwierzaki po domowemu i pieszczotliwie?
Haker jest: Haki, Ciaputek, Misiaku, Rudzielec, Stwora.
Siostrzany Ramzaj jest nazywany Koladka (od koloru czekoladowego) albo Taś (??? od czego?) - kiedyś aż się facet zapytał, czy on się tak nazywa. A Czokuś persiak siostry to Gały . Bo to jest pierwsze, co się w kocie zauważa.

Nie wiadomo od czego zacząć, oczy rwą te stworaki.
Madee, ale się wstrzeliłaś z wątkiem. Potrzebny był pewno...
No ale Ty sama nieźle zakocona.
Śliczne portrety robisz swoim futrom pięknym
Kicikici też pięknie chwyciłaś swoją kotę
Argit i Calia mają stanikowce. Argit to nie grozi, ale Ty Calio to musisz uważać, żebyś się nie ubrała w stanik z zawartością
A tak nawiasem, nie wiedziałam że gekony są takie małe - a czy naprawdę zżerają pająki i takie inne, bo mój wstręt do pajęczaków wielki jest i kiedyś mówiłam że chyba zamienię cztery leniwe kociny na jednego gekona i wtedy będę spać spokojnie, nawet gdy czasem zostanę sama.
Sybla - bardzo piękny był Maks, a i obecne zwierzaki niczegowate Wiaderkowiec -szwendacz zwłaszcza mnie rozbroił.

Ja też mam sporo zdjęć na dysku, wstawię tu parę też
Zamiast swojego popiersia może, co?

Urocze macie zwierzaczki .

Sybla  czy  zdjęcie  obecnego pieska  robiłas  teraz ? Bo widze  ze na łapce  ma mała  rankę  ,czy  to  to poparzenie ?

Ostatnio edytowany przez kate2501 (17-09-2009 19:40:52)

Moja dziś wlazła do pralki. Nigdy tego nie robiła, bo do kuchni jej raczej nie wpuszczamy, ale dziś jej pozwoliłam i oto efekty:

argit napisał(a):

Moja dziś wlazła do pralki. Nigdy tego nie robiła, bo do kuchni jej raczej nie wpuszczamy, ale dziś jej pozwoliłam i oto efekty:

A to mi przypomniało, jak kiedyś Mika siostry (chyba 5 lat miała) zamknęła czarnego kocura w pralce (lubił tam sypiać) i włączyła. Wirowanie. Na szczęscie kot się darł jak opętany i zdązyli, zanim na dobre pralka ruszyła. Od tej pory pralka to wróg nr1

Tak by się zapolowało wieczorową porą...

Szefowa moich kotów - Puśka. Najstarsza stażem, rządzi twardą łapą. Wszystkie rozstawia po kątach. Nie lubi Luśki, Srokę też gnębi. Chyba trochę respekt czuje przed Smolikiem. "Pożyczona" od chłopczyka który niósł ją ulicą i nie potrafił powiedzieć co zamierza z małym kociaczkiem  zrobić. Chyba mama kazała mu ją wynieść "gdzieś"

Smolik - złapaliśmy go w klatkę-łapkę podstępnie, przebywał u sąsiadów. Już by go nie było bo zima szła, on mały i jedyną karmicielka byłam ja. Sąsiedzi mieli go gdzieś.

Sroczka od tż-ta z pracy. Porzucona, wzięta przez nas tylko na sterylizację, w końcu została nam jako czwarty kot.

Lusia - najmilsza i najdelikatniejsza choć najpotężniejsza. Waży 5,5 kilo a sama dobroć i łagodność. Zaliczyła schronisko, straciła pana.

Dwa ciekawskie łaciatki próbują podkopać się do kociarni, zapaszki tam takie nęcące...
Kociarnia zasiatkowana jest również od góry żeby się koty nie wydostały, bo ruchliwa ulica przy domu. Mamy tam z tż-tem wywczas ze swoimi futrami. Leżaczki, kawka, te rzeczy...

A tu integracja - ten na wprost właśnie nie żyje. Po nim nastał ten rudy ze zdjęcia powyżej. Mówię do niego rydzyk, bo rudy. Niedługo zacznę mówić do niego ojcze dyrektorze...

Ptysiu, ale masz cudną gromadkę... Zakochałam się