Duży Biust - forum biuściastych

fin napisał(a):

Wiedźma-nie mam nr do lekarza. W końcu zadzwoniłam do recepcji, ale najbliższy wolny termin jest po Nowym Roku.

Miły mój się martwi, bo czuje, że coś jest nie tak. Ale gdy zapytał przez telefon co mi jest, nie byłam w stanie wydusić słowa, kompletna blokada. Potem mu to napisałam. Robiąc co dwa zdania przerwy na uspokojenie i ponowne zebranie myśli, ale zawsze.

świetnie, że napisałaś swojegmu:) napewno nie  było łatwo, a faceci mają skłonnność do spłycania takich problemów, mam na dzieję, że Twój nie. napewno masz w nim wsparcie i nie sądzę, żeby miał poczuć się jakoś "obarczony" problemami. od tego jesteśmy ze sobą, żeby się wspierać.

kicha, że termin dopiero za miesiąc z kawałkiem:/ ale też wspaniale, że zadzwoniłaś:) może udałoby się znaleźć innego lekarza? niekoniecznie dziś i zaraz, ale masz 5 tygodni czekania tak czy siak;)

fin, nie wiem, czy ta metoda zadziała u Ciebie, ale u mnie zadziałało: zadzwonić, zapisać się, choćby i na za miesiąc, bo i tak samo się raczej nie poprawi. A skoro już się zapisałam, to przyjdę. A skoro już przyszłam, to spróbuję z tego skorzystać jak najwięcej...
Mówienie o sobie, zwłaszcza w stanie depresji to był dla mnie potworny wysiłek. Dwa razy przerywałam psychoterapię (po kilku miesiącach!), bo miałam dość. Za trzecim razem poszły prochy i pomogło - nakręcająca się spirala została przerwana. Potem ciąża, życie stanęło do góry nogami i mogłam bez większego żalu porzucić to, co mnie wcześniej w depresję wciągnęło
No i motywacja. Zapewne każdy musi znaleźć swoją. Kolega, który zaczynał nowe życie po sześciu latach z heroiną mówił - mogę żyć, jakie to wspaniałe! U mnie to było - chcę, żeby mój mąż miał zdrową żonę, a dzieci zdrową matkę. Teraz to brzmi idiotycznie, ale wtedy dzięki temu w ogóle zwróciłam się po pomoc.
A, wprawdzie pod drzwi gabinetu psychiatry nie, ale kiedyś kumpel za rączkę zaciągnął mnie do pani prodziekan i zaczął za mnie mówić, bo sama byłam już w tak wariacko nakręconym stresie, że siedziałam sztywna na łóżku i nie byłam w stanie robić nic oprócz trzęsienia się i płakania.

Cokolwiek Ci pomoże, warto szukać pomocy. Twoi przyjaciele też będą z Tobą szczęśliwsi, kiedy będziesz zdrowa.
Powodzenia

fin napisał(a):

Byłam u lekarza. Nie wiem, czy to działanie tabletek, czy fakt, że psor od malarstwa zarekomendował mnie jako specjalistkę od aktu i zorganizował tym samym dobrze płatną robotę na weekend, ale czuję się bosko.

I o to chodzi, by się z małych rzeczy cieszyć! Gratuluję i pracy dodatkowej, i - przede wszystkim - rekomendacji! Byś się pochwaliła jakimś aktem, specjalistko nasza!

kicikici napisał(a):

fin napisał(a):

Byłam u lekarza. Nie wiem, czy to działanie tabletek, czy fakt, że psor od malarstwa zarekomendował mnie jako specjalistkę od aktu i zorganizował tym samym dobrze płatną robotę na weekend, ale czuję się bosko.

I o to chodzi, by się z małych rzeczy cieszyć! Gratuluję i pracy dodatkowej, i - przede wszystkim - rekomendacji! Byś się pochwaliła jakimś aktem, specjalistko nasza!

Popieram i czekam na akt

Gratuluję i... też mnie zżera pragnienie zobaczenia czegoś

Może spróbujcie ustalić jeden dzień w tygodniu, kiedy zawsze coś razem robicie - to nie musi być coś ekstra, ale ma być nieodwołalne. Nawet jeśli miałby to być spacer dookoła bloku czy gorąca czekolada w knajpie obok. Mnie na skłonności depresyjne (zaleczone, ale grożące) świetnie robi chodzenie do kumpla na planszówki.
Bo czasem trzeba się przymusić, ale z drugiej strony wisieć nad kimś i natarczywie proponować mu swoje towarzystwo - to wywoła odwrotny efekt. Myślę, że coś niedużego, nie za częstego, ale regularnego powinno być ok.

Umiarkowana aktywność to w depresji dobra rzecz. Pamiętam, ze kiedy sama chorowałam, jeszcze zanim zaczęłam się leczyć, to moja przyjaciółka na siłę wyciągała mnie na zewnątrz, siedziała ze mną, zapraszała ludzi - i to było świetne. Co prawda sama nie miałam ochoty wychodzić do ludzi, nie umiałam się przełamać i energii starczało mi tylko na leżenie i patrzenie w sufit, ale kiedy ona zmuszała mnie do działania, czułam się ostatecznie lepiej.
Ludzie i aktywność bardzo pomagali, ale sama nie umiałam się za to zabrać.

A tak wogóle, nie wiem, czy się chwaliłam, ale za dwa miesiące minie rok, od kiedy odstawiłam antydepresanty. I czuję się dobrze:)

grinch. napisał(a):

A tak wogóle, nie wiem, czy się chwaliłam, ale za dwa miesiące minie rok, od kiedy odstawiłam antydepresanty. I czuję się dobrze:)

I tak trzymać

Fajnie się to czyta, grinch

Jak ja miałam coś depresjopodobnego, to baaaardzo pomogli mi przyjaciele i znajomi, którzy po prostu jakoś tak dawali mi odczuć, że jestem im potrzebna, gdzieś wyciągali, nie zostawiali samej, itp.