Duży Biust - forum biuściastych

sztyrlic napisał(a):

Ania napisał(a):

Sama nie wiem, czy tu czy w urodzie, ale jak się na wszystkim znacie... Ok, moje pytanie: jest jakieś zaburzenie podobne do anoreksji tylko w drugą strone? Tzn. anorektyczka patrzy na siebie i widzi grubasa, a mi chodzi o to, że grubas patrzy na siebie i nie widzi grubasa? Tzn, widzi normalną osobę, może nie szczupłą, ale normalną, z którą nic nie trzeba robić, mimo, że większość otoczenia twierdzi, że trzeba (i nie tylko otoczenia, waga (w sensie urządzenia) i kolana grubasa też już to mówią).

O, a to jest ciekawe. Ale nie powiedziałabym, ze to zaburzenie, bardziej lekkomyślnośc, mała świadomośc dotycząca zdrowia itepe.

dokładnie, ciekawe. swoją drogą, jeszcze ciekawsze, czy dany grubas naprawdę się w pełni akceptuje? niesamowite.

Ania napisał(a):

Sama nie wiem, czy tu czy w urodzie, ale jak się na wszystkim znacie... Ok, moje pytanie: jest jakieś zaburzenie podobne do anoreksji tylko w drugą strone? Tzn. anorektyczka patrzy na siebie i widzi grubasa, a mi chodzi o to, że grubas patrzy na siebie i nie widzi grubasa? Tzn, widzi normalną osobę, może nie szczupłą, ale normalną, z którą nic nie trzeba robić, mimo, że większość otoczenia twierdzi, że trzeba (i nie tylko otoczenia, waga (w sensie urządzenia) i kolana grubasa też już to mówią).

Nie weim, czy to zaburzenie (nie słyszałam o takowym), ale ja tak miałam po ciąży. Nawet lustro mi nie było w stanie wytłumaczyć że jest mnie za dużo.
Wałeczek tu, wałeczek tam, ale one takie milusie były. Niby wiedziałam, że ważę 15 kg więcej niż przed ciążą, ale w ogóle mi to nie przeszkadzało.
Dopiero gdy zobaczyłam się na zdjęciach to coś mnie tknęło, ale znowu nie aż tak żeby się odchudzać
Później zaczełam chodzić na basen (z powodów ortopedycznych) i tak jakoś samo poleciało w dół.
Myślę, że tego typu grubasów ratuje tylko zdrowy rozsądek i medyczne powody do odchudzania.
Moja babcia "cierpi" na podobną przypadłość od lat i mimo, że każdy lekarz jej mówi że jest za gruba to macha na to ręką i twierdzi, że lekarze się nie znają, bo ona przecież jest w sam raz

Ania napisał(a):

grinch. napisał(a):

sztyrlic napisał(a):

O, a to jest ciekawe. Ale nie powiedziałabym, ze to zaburzenie, bardziej lekkomyślnośc, mała świadomośc dotycząca zdrowia itepe.

dokładnie, ciekawe. swoją drogą, jeszcze ciekawsze, czy dany grubas naprawdę się w pełni akceptuje? niesamowite.

Sztyrlic, czemu lekkomyslność? Zdrowie nie szwankuje (poza stawami kolanowymi, ale te na 90% szwankowałyby i tak- genetyczne obciążenie).

Grinch- nie akceptuje się A wg Ciebie ma to jakieś dodatkowe znaczenie?

zastanawiałam się tylko, bo właściwie nie znam osoby z większą nadwagą, której by waga nie przeszkadzała. i wiesz, dla mnie to działa tak, że skoro dana osoba nie widzi w lustrze kilogramów ani powodów do odchudzania = nie przeszkadza jej = akceptuje -> a to już rzadko spotykane;)

ale z dugiej strony, tak naprawdę jeśli komuś wygląd nie przeszkadza, jeśli lubi siebie, to przecież każdy ma prawo wyglądać jak chce - chyba, ze wchodzą kwestie medyczne, zdrowotne.

grinch. napisał(a):

kicikici napisał(a):

...a jak "jest gruby to na pewno się obżera i nie dba o siebie"....

dostaję piany na ustach, jak słyszę coś takiego.

Ja tez, dlatego warto przeczytać cały post mój, a nie tylko to, co przytoczyłaś. Na wszelki wypadek podpowiadam, żeby się ktoś na mnie z pazurami zaraz nie rzucił.

kicikici napisał(a):

grinch. napisał(a):

kicikici napisał(a):

...a jak "jest gruby to na pewno się obżera i nie dba o siebie"....

dostaję piany na ustach, jak słyszę coś takiego.

Ja tez, dlatego warto przeczytać cały post mój, a nie tylko to, co przytoczyłaś. Na wszelki wypadek podpowiadam, żeby się ktoś na mnie z pazurami zaraz nie rzucił.

przeczytałam, tak tylko mówię:D na pohybel ludziom, którzy mówią, jak przytoczyłaś;)

MarzenaKot wiem, że offtop, ale miałaś może konkrtne problemy z kręgoslupem i stąd ten basen? Jeżeli tak, to możesz napisac jakie to daje efekty? Moze byc na priv ;]

Aniu - ja tu widzę pewną nieścisłośc. W pierwszym poście napisałaś, że "kolana grubasa" też już mu mówią, że za dużo je, a w kolejnym, że te kolana na 90% i tak by szwankowały bo to genetyka.

Piszesz o osobie, która wg otoczenia jest za gruba, (pytanie o ile za dużo mniej więcej waży) - ona widzi w lustrze normalną sylwetkę. To też jest kwestia tego, że w naszym świecie obowiązują pewne kanony urody do których większośc ludzi usiłuje się dostosowac, więc może byc tak, że ta osoba ma po prostu gdzieś to, jak ją inni widzą i ile waży. Ale o to zapytała Grinch i wyszło nam, że dana osoba siebie nie akceptuje - nie akceptuje siebie w ogóle, czy z powodu swojej tuszy - bo to też jest ważne.

Pisząc o lekkomyślności chodziło mi o to, że często jest tak, że ludzie nie uświadamiają sobie, jaka waga, dieta, tryb życia itd itp są dla nich odpowiednie, nie zdają sobie też sprawy z faktu, że np jedzenie na okrągło słodyczy rujnuje im zdrowie mimo, iż oni lepiej się po tym czują - czego jestem przykładem. No i w związku z małą świadomością tego, co jest zdrową normą, a co już nie, ludzie żyją nie zdrowo i nie widzą np, że powinni dla własnego zdrowia  schudnąc czy przytyc.

Tyle, że dla mnie jak na razie to kwestia dyskusyjna, bo nie wiemy tak naprawdę, co jest problemem. Ja, jeżeli ta osoba może chodzic i samodzielnie funkcjonowac, nie podciągnęłabym tego pod jakieś fachowe zaburzenie - musiałabyś napisac coś więcej. Inna rzecz, że jeżeli założymy, że ta osoba powinna schudnąc i co do tego nie ma dyskusji - może byc tak, że twierdzenie, iż wyglądam normalnie, chociaż mam 30 kg nadwagi co zagraża mojemu zdrowiu, to zwyczajne minimalizowanie problemu.

ja ważyłam prawie 90 kg i też nie widziałam problemu. czemu? na przekór wszystkim. Wkur****o mnie, że mam być szczupła, idealna, jak z okładki i chciałam udowodnić, że to nie jest mus.
Co ciekawe, chyba nieźle mi szło, bo w tym okresie miałam wyjątkowe powodzenie u facetów, a byłam na granicy otyłości...

Nadal jestem okrągła, nadal mam nadwagę. Ale regularnie się ruszam, badam, pilnuję obwodu brzucha szczególnie i ćwiczę mięśnie, które pomagają mi w utrzymaniu chorych kolan.

Nie było to zaburzenie, bo nie chciałam być grubsza, anorektyczki dążą wciąż do mniejszej wagi.

Mi osobiście się wydaje, że ludzie nie zauważają tego bo za często się widzą. Nie tyjemy 10 kg w dzień. Ja nie widziałam, ze tyje zresztą nadal nie widzę, że chudnę, nie widzą tego facet, matka, koleżanka z pokoju- tylko ludzie z którymi człowiek widuje się rzadziej bowiem nie przyglądamy się sobie tylko bluzce makijażowi itp.

Sytuacja się zmienia jak zobaczymy się na zdjęciu, albo zobaczymy ile nas wylewa się ze starego ciucha. A co do wagi różnie ludzie różnie tyją, mi jak urósł tyłek i to sporo z 96(50kg) do 108(75) to zrównoważył mi proporcje biust bez zmian- ok 107cm.

To ja Wam powiem dwie rzeczy na swoim przykładzie.

Pierwsza jest taka, że podczas czytania całego wątku ja uświadomiłam sobie, że też mam z tym problem- bo mi lekarz już dawno kazał wyćwiczyć mięśnie brzucha, bo kręgosłup, bo to, bo tamto i mi też ktoś czasem powiedział, że mam duży brzuch - a dla mnie on był normalny. I dopiero wczoraj kumpel mi zrobił zdjęcie i ja zobaczyłam ten swój brzuch- mówię Wam, nie poznałam się. Zawsze brałam te komentarze za żarty- bo mówiły mi o tym bliskie osoby, ale wczoraj musiałam przyznać, że coś jest nie tak - ja, przeciwniczka chudości ;P

A co do akceptacji siebie- to u mnie jest z tym wiadomo, bardzo różnie. Też mam nieraz takie dni, że siebie nie znoszę. Czasem jestem sobą zachwycona, ale czasem nie mogę się na siebie patrzeć. Tylko ostatnio nad tym myślałam i uświadomiłam sobie, że ja jestem już dorosła, że w jakiś sposób niczego w sobie nie zmienię - chyba, że pójdę pod nóż. No i takie wypominanie samej sobie, że nie jestem dość ładna, inteligentna czy coś w tym stylu jest po prostu okrutne. Bo jaki ja mam na to wpływ? Myślę, że dobrze wiecie, o co chodzi, bo nie jedna z nas opisywała tutaj chociażby problemy z akceptacją siebie z racji biustu- co za nonsens w ogóle. Zawsze, kiedy poruszany jest problem biustu, to przypominam sobie taki komentarz, który gdzieś kiedyś jakiś facet napisał; " Co za czasy, żeby się kobieta wstydziła własnego biustu".

A jeszcze dodam, że mam bliską kobietę w rodzinie (;D), która na przestrzeni kilku lat wyrobiła się do tego stopnia, że wygląda zjawiskowo. I ta jej zjawiskowość nie polega na wyjątkowej urodzie, tonie makijażu czy drogich ciuchach - dziewczyna zaczęła siebie akceptować, mówić sobie, że jest boska i nauczyła się dopasowywać ubiór nie tyle do sylwetki, co do własnej osobowości- no i mówię Wam, wygląda jak z wyższej półki. Bo wygląd dużo daje, a żeby wyglądać, trzeba poświęcić trochę czasu na wyrobienie sobie stylu, że przeszłam do strony praktycznej, o;]

kicikici napisał(a):

Bo od tego trzeba zacząć, że to wszystko przede wszystkim siedzi w głowie. Tylko łatwo się o tym mówi, wszystko się wie, że samoakceptacja, że wmawianie sobie, że jest dobrze na przekór tak cudownie działa. Ale jak wprowadzić to w życie? Ja np nie mam tyle psychicznej siły, by udźwignąć swój fizyczny ciężar. I przez to się gubię, dziczeję, uciekam od ludzi jednocześnie bardzo ich obecności potrzebując. Co wtedy?

Wlasnie ja podobnie, ehhhh
Czytam wasze posty i zastanawiam sie jak to jest jak wy piszecie, ze ktos wazyl 80  ,90 kg i uwazal, ze nie ma problemu i nadwagi; w sumie to zazdroszcze osobom, ktore tak potrafia myslec !!!
Ja zawsze uwazalam, ze wygladam w miare (ale to  przeszlosc  i to prawie zamierzchla , czyli 10 lat  gdy nie mialam powaznych problemow z tarczyca, operacji, leczenia jodem radioaktywnym) wazylam ok 10 kg mniej i zawsze wydawalo mi sie, ze to i tak...za duzo .Wymyslalam z dietami, cwiczeniami (wtedy moglam cwiczyc intensywnie).A teraz patrzac z perspetywy czasu baaaardzo chcialabym wygladac tak jak kiedys...

  I naprawde nie wiem jak to mozliwe jak pisala kasia 86, ze "kupowala coraz wieksze spodnie, miala coraz ciasniejsze staniki, dobila do wagi 80 kg i nie widziala, ze tyje". Jak to nie widzialas, skoro ubrania byly coraz ciasniejsze, nie wchodzilas w nie i nie widzialas ,że tyjesz? No jak to jest mozliwe?

Ja waze sie rzadko (bo wage wole omijac wielkim łukiem), ale wlasnie ciuchy sa dla mnie doskonalym "barometrem" mojej figury. Gdy tyje, lapie dola i tak jak kici najchetniej zamknelabym sie w domu, unikala ludzi i choc wiem, ze to błedne kolo, jakos nie potrafie z niego sie wydostac:/

Ostatnio edytowany przez mokunka (08-09-2011 14:36:41)

Ania napisał(a):

mokunka napisał(a):

I naprawde nie wiem jak to mozliwe jak pisala kasia 86, ze "kupowala coraz wieksze spodnie, miala coraz ciasniejsze staniki, dobila do wagi 80 kg i nie widziala, ze tyje". Jak to nie widzialas, skoro ubrania byly coraz ciasniejsze, nie wchodzilas w nie i nie widzialas ,że tyjesz?No jak to jest mozliwe.

No właśnie dlatego się zastanawiamy, czy może działa tu podobny mechanizm jak u anorektyczek, że ubrania wiszą, ale ona dalej widzi siebie jako grubą osobę? Tylko u nas to w drugą stronę? Ja jestem na granicy otyłości, ale jak patrzę w lustro, to nie widzę problemu- skąd to się bierze?

Poza tym, jeśli ktoś lubi z natury jakieś luźniejsze ciuchy, to tak szybko po nich nie zauważy, że przytył. Zwłaszcza, jeśli tyje równomiernie, a nie np w samym brzuchu tylko.

Mokunko ale Kasia to pisała teraz, że teraz to widzi i wie. Ale wtedy tego nie widziała i nie wiedziała o tym. Poza tym nie skupiajmy się na tym, co nie jest sednem sprawy. Miało być o tym, czy istnieje faktycznie jakieś zaburzenie odwrotne do anoreksji, powodujące, że się widzi co innego w lustrze, niż jest rzeczywiście.

Ostatnio edytowany przez kicikici (08-09-2011 15:00:35)